Çocuklarla diş fırçalamak

Küçük çocuklarda diş fırçalamak, neredeyse tüm ailelerin bildiği bir günlük çatışmadır. İki şey her ikna sanatından çok yardımcı olur: gün akışında belirli bir yer ve bunun tartışılmadığı açıklığı — arabada emniyet kemeri gibi.

Ne zamandan başlayarak ve ne sıklıkta

İlk dişten başlayarak, günde iki kez. İlk yaş gününe kadar günde bir kez yeter, sonrasında sabah ve akşam. Akşam randevusu daha önemli olanıdır.

Diş macunu miktarı

• İlk diş ile 12. ay arası: 1.000 ppm florür içeren bir çocuk diş macunundan bir pirinç tanesi büyüklüğünde miktar, günde bir kez.
• 12. ay ile 2 yaş arası: aynı miktar, günde iki kez.
• 2 ile 6 yaş arası: 1.000 ppm ile bir bezelye büyüklüğünde miktar, günde iki kez.
• 6 yaşından sonra: 1.000 ile 1.500 ppm arası yetişkin diş macunu.

Miktar bilgisi bir ayrıntı değildir. Küçük çocuklar diş macununun bir bölümünü yutar; katlanılabilirlik için belirleyici olan, gün içinde alınan toplam florür miktarıdır. Bu yüzden: tüpü ulaşılamayan yerde saklamak ve diş macununu kendiniz koymak.

Bir çocuğun ek olarak florür tabletleri alıp almayacağı, çocuk hekimiyle ya da diş hekimiyle açıklığa kavuşturulacak bir sorudur — diş macunu ve tabletler öyle kolayca birleştirilmez.

Teknik: KAI

Çocuklar akılda tutabilecekleri bir sıraya gerek duyar. KAI işe yaramıştır:

1. Kauflächen (çiğneme yüzeyleri) — ileri geri ovalamak, en basit hareket, bu yüzden önce.
2. Außenflächen (dış yüzeyler) — dişler kapalıyken büyük daireler çizerek.
3. Innenflächen (iç yüzeyler) — ağız açıkken diş etinden dişe doğru silerek.

Yetişkinler için daha ince teknik sonra gelir. İlkokul çağındaki bir çocuğun gereksinimi eksiksizliktir, zarafet değil.

Üzerinden geçmek — hem de sanıldığından daha uzun süre

Çocuklar, akıcı yazabilecek hale gelmeden dişlerini kendi başlarına temiz fırçalayamaz. Bunun için gereken ince motor beceri yaklaşık ilkokul çağında gelişir; o zamana kadar ebeveynler üzerinden geçer. Ve sonrasında da ara sıra denetim değer taşır, özellikle akşamları.

Pratikte en iyi şöyle işler: Çocuk önce kendisi fırçalar — bu, bağımsızlığı çalıştıran bölümdür. Ardından ebeveynler üzerinden geçer; çocuğun başı dayanmış olarak, arkadan ya da yandan, görüş açık. En zor olanlar alt azı dişlerin iç yüzleri ve en arkadaki dişlerdir; en çok şu tam orada oluşur: Çürük.

Diş araları, dişler birbirine temas ettiğinde önemli hale gelir — süt dişlerinde çoğu zaman ancak azı diş bölgesinde. O zaman buna diş ipi eklenir; başlangıçta ebeveynlerin yönlendirmesiyle.

Başarılamıyorsa

• Belirli sıra, belirli zaman, belirli yer. Ritüeller günlük tartışmayı ortadan kaldırır.
• Bir kum saati ya da bir şarkı, çocuğa süre konusunda bir tasarım verir.
• Birlikte fırçalamak — çocuklar örnek alır.
• Yatarak diş fırçalamak, üzerinden geçmek için çoğu zaman aynanın önünde ayakta durmaktan daha kolaydır.
• İsteklilik oluştuğunda elektrikli bir çocuk diş fırçası yardımcı olabilir.
• Mücadeleyi uzatmamak. Kısa, iyi, bitti — her gün olması kusursuz olmasından önemlidir.

Diş fırçası

Küçük başlık, yumuşak kıllar, bir çocuk eline sığan kalın bir tutamak. Sekiz ila on iki haftada bir, kıllar eğilmişse daha erken değiştirilir — çocuklarda bu çoğu zaman belirgin biçimde daha hızlı olur, çünkü fırçayı çiğnerler.